حانث

«حانِث» واژه‌ای عربی است و از ریشه «ح‌ن‌ث» گرفته شده و به معنای «سوگندشکن» یا «کسی که پیمان و قسم خود را می‌شکند» به کار می‌رود. این واژه در اصل به کسی اطلاق می‌شود که برخلاف تعهد یا قسمی که یاد کرده عمل کند و از قول خود بازگردد. در متون فقهی و دینی، «حانث» به فردی گفته می‌شود که قسم شرعی یاد کرده و سپس آن را نقض کرده باشد. شکستن سوگند از نظر شرع پیامدهایی دارد و شخص «حانث» معمولاً مکلف به کفّاره می‌شود. این واژه در متون حقوقی و اخلاقی، نشان‌دهنده بی‌پایبندی به عهد و مسئولیت اخلاقی است. در مجموع، «حانث» به معنای فردی است که از سوگند یا تعهد خود عدول کرده و به آن وفادار نمانده است.