لغت نامه دهخدا
تواصی. [ ت َ ] ( ع مص ) یکدیگر را وصیت کردن. ( ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی ). یکدیگر را اندرز و وصیت کردن، منه قوله تعالی: اءَ تواصَوا به؛ ای اوصی به اولهم آخرهم. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). || درهم پیوسته روییدن گیاه زمین. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
