لغت نامه دهخدا
تغیف. [ ت َغ َی ْ ی ُ ] ( ع مص ) بچپ و راست ناویدن شاخ درخت. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || میل کردن اسب به جانبی از چپ و راست در رفتن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || بازایستادن از کاری. ( از اقرب الموارد ).
