لغت نامه دهخدا
تستریون. [ ت ُ ت َ ری یو ] ( ع ص نسبی ) جمع تستری. ( معجم البلدان ). منسوبان به تستر ( شوشتر ). و رجوع به تستر شود.
تستریون. [ ت ُ ت َ ری یو ] ( اِخ ) محله ای به بغداد، در جانب غربی بین دجله و باب البصره بود که در آن اهالی تستر ( شوشتر ) سکونت داشتند ولباسهای شوشتری درست می کردند. ( از معجم البلدان ).
