تبلیق

لغت نامه دهخدا

تبلیق. [ ت َ ] ( ع مص ) اصلاح نمودن چاه زمین نرم را به تخته های ساج. ( از قطر المحیط ) ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).

اصلاح نمودن چاه زمین نرم را به تخته های ساج.