اوررئس

«اوررئس» نامی است که در متون لاتین و اروپایی قرون وسطی برای «ابن رشد» به‌کار رفته است. ابن رشد، فیلسوف، پزشک و دانشمند بزرگ سده دوازدهم میلادی از اندلس بود و در زمینه‌های متنوعی همچون فلسفه، الهیات، پزشکی، نجوم، ریاضیات و حقوق اسلامی آثار فراوانی نوشت. نام اصلی او «ابوالولید محمد بن احمد بن محمد ابن رشد» بود و «Averroes» شکل لاتینیزه آن است که در اروپا رایج شد. او به عنوان «مفسر» ارسطو شهرت یافت و تلاش کرد آموزه‌های اصلی ارسطو را بازسازی کند و با گرایش‌های نو افلاطونی برخی فلاسفه مسلمان مانند فارابی و ابن سینا مقابله نماید. ابن رشد فلسفه را مجاز و حتی برای برخی نخبگان واجب می‌دانست و معتقد بود که اگر متن دینی با استدلال عقل و فلسفه تناقض داشت، باید به‌صورت تمثیلی تفسیر شود. در پزشکی، نظریه‌ای نو درباره سکته ارائه داد و برای نخستین بار علائم بیماری پارکینسون را شرح داد و احتمالاً اولین کسی بود که شبکیه چشم را مسئول دریافت نور دانست. آثار او، مانند کتاب «الکلیات فی الطب»، به لاتین ترجمه شد و قرن‌ها در اروپا به عنوان کتاب درسی استفاده می‌شد. میراث او در جهان اسلام کمتر شناخته شد، اما در غرب موجب احیای علاقه به ارسطو و فلسفه یونان شد و فلسفه اوررئسیسم (Averroism) بر اساس آثار او شکل گرفت. این فلسفه تا قرن شانزدهم دنبال شد و یکی از مشهورترین و جنجالی‌ترین آموزه‌های او وحدت عقل بود، یعنی همه انسان‌ها دارای یک عقل مشترک‌اند.