لغت نامه دهخدا
اهل تأویل. [ اَ ل ِ ت َءْ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) اهل باطن. مقابل اهل ظاهرو صورت. آنانکه بظاهر قرآن التفات نکرده وتأویلی تکیه نمایند. رجوع به جامعالحکمتین و فهرست آن شود.
اهل تأویل. [ اَ ل ِ ت َءْ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) اهل باطن. مقابل اهل ظاهرو صورت. آنانکه بظاهر قرآن التفات نکرده وتأویلی تکیه نمایند. رجوع به جامعالحکمتین و فهرست آن شود.
اهل باطن