استلحام
لغت نامه دهخدا
استلحام. [ اِ ت ِ ]( ع مص ) راه جستن. || در پی راه فراخ تر رفتن. || فراخ شدن راه. || کشته شدن. یقال: استلحم الرجل؛ یعنی کشته شد. ( منتهی الارب ). || فراگرفتن دشمن کسی را در جنگ. || گوشت خواستن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( زوزنی ).
فرهنگ فارسی
راه جستن
جمله سازی با استلحام
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 مهندسان برای اتصال قطعات فلزی بزرگ در این پروژه عظیم، از روشهای نوین استلحام و تکنولوژیهای پیشرفته برای تضمین استحکام سازه استفاده کردند.
💡 دقت در فرآیند استلحام بسیار حیاتی است زیرا هرگونه خطا در این مرحله میتواند باعث ایجاد شکافهای خطرناک در بدنه دستگاه شود.
💡 کارگران متخصص در کارگاه، با استفاده از دستگاههای پیشرفته، عملیات استلحام را با دقت و ظرافت بسیار بالایی روی قطعات انجام دادند.