لغت نامه دهخدا
استبرک. [ اِ ت َ رَ ] ( اِ ) دیبای گنده و سطبر. رجوع به استبرق شود.
استبرک. [ اِ ت َ رَ ] ( اِ ) دیبای گنده و سطبر. رجوع به استبرق شود.
(اِ تَ رَ ) (اِ. ) نک اسبترق.
( اسم ) ۱ - دیبای ستبر استبرک. ۲ - نام دو گونه درختچه از تیر. کتوسها که در هند و مالزی و در جنوب ایران در نقاط گرمسیر و سواحل دریای عمان و خلیج فارس میرویند و از گیاهان کاچوئی ایران هستند.استخر.
دیبای گنده و سطبر
نک اسبتر