احضان

احضان. [ اِ ] ( ع مص ) بردن حق کسی: اَحضَن بحقّی؛ بُرد حق مرا. || عیب کردن کسی را: احضن الرجل و به؛ عیب کرد مرد را. ( منتهی الارب ).
احضان. [ اَ ] ( ع اِ ) ج ِ حِضن. اطراف.کران ها. کنارها. جوانب. || نواحی زمین.

اطراف کران ها