لغت نامه دهخدا
احرس. [ اَ رُ ] ( ع اِ ) ج ِ حَرس. روزگاران. دهور.
احرس. [ اَ رَ ] ( ع ص ) قدیم. کهنه. ( منتهی الارب ). || آنکه از هیچکس نترسد. || ( ن تف ) نعت تفضیلی از حراست.
- امثال:
احرس من الأجل.
احرس من کلب. ( مجمع الأمثال میدانی ).
احرس. [ اَ رُ ] ( ع اِ ) ج ِ حَرس. روزگاران. دهور.
احرس. [ اَ رَ ] ( ع ص ) قدیم. کهنه. ( منتهی الارب ). || آنکه از هیچکس نترسد. || ( ن تف ) نعت تفضیلی از حراست.
- امثال:
احرس من الأجل.
احرس من کلب. ( مجمع الأمثال میدانی ).
