لغت نامه دهخدا
ابوبلقیا. [ اَ بو ب ِ ] ( معرب، اِ ) ( از یونانی اَپُپِلِسَن، شاید مصحف ابوبلسینا ) فالج که جز اندامهای چهره هر دو شق تن را فراگیرد.
ابوبلقیا. [ اَ بو ب ِ ] ( معرب، اِ ) ( از یونانی اَپُپِلِسَن، شاید مصحف ابوبلسینا ) فالج که جز اندامهای چهره هر دو شق تن را فراگیرد.