ابن ماجه ابوعبدالله محمد بن یزید ربعی قزوینی

[ویکی فقه] اِبْن ِ ماجه، ابوعبدالله محمد بن یزید رَبَعی قزوینی (۲۰۹-۲۲ رمضان ۲۷۳ق /۸۲۴ -۲۰ فوریه ۸۸۷م )، محدّث بزرگ و گردآورنده سنن، ششمین کتاب از صحاح سته در حدیث می باشد.
ماجه لقب پدر وی بوده است.
رافعی، ج۲، ص۴۹، به نقل از چند دستخط کهن، عبدالکریم، التدوین فی اخبار قزوین، حیدرآباد دکن، ۱۹۸۵م.
منبع اساسی در مورد تاریخ ولادت و وفات او دستخط شاگردش جعفر بن ادریس است.
ابن قیسرانی، محمد مقدسی، ج۱، ص۲۱، شروط الائمة السنة، به کوشش طارق سعود، بیروت، ۱۴۰۸ق / ۱۹۸۸م.
به هر حال او مدتی در عراق به تحصیل پرداخت: در کوفه از بزرگانی چون ابوکریب محمد ابن علاء، ابوبکر و عثمان پسران ابی شیبه، محمد بن عبدالله بن نمیر و هنادبن سری، در بصره از استادانی نظیر نصر بن علی جهضمی و محمد ابن بشّار بندار، در واسط از کسانی همچون احمد بن سنان قطان و تمیم ابن منتصر و در بغداد از شیوخی چون ابوخیثمه زهیربن حرب و ابوثور ابراهیم بن خالد حدیث آموخت. نیز چندی در شام اقامت گزید و در دمشق از عالمانی چون هشام بن عمار، عبدالرحمان بن ابراهیم دُحَیم و عبدالرحمان بن احمد بن بشیر بن ذکوان و در حمص از محمد بن مصفی و هشام بن عبدالملک یزنی و دیگران استماع حدیث نمود. همچنین سفری به مصر داشت و از مشایخ آن دیار چون محمد بن رمح، ابوطاهر ابن سرح و یونس بن عبدالاعلی بهره برد. در مدت حضور در مکه و مدینه نیز از شماری از شیوخ دانش آموخت.
ابن نقطه، محمد، ج۱، ص۱۲۲-۱۲۳، التقیید، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۳- ۱۴۰۴ق /۱۹۸۳-۱۹۸۴م.
...