رسول خدا در طول بیستوسه سال دوران رسالت خویش، با هدف هدایت انسانها به سوی اطاعت از پروردگار و شکر نعمتهای الهی، جامعهای منظم و مبتنی بر اصول الهی را پایهگذاری کرد. آن حضرت با بهرهگیری از روحیهای سرشار از نظم، انضباط و جدیت در انجام امور، توانست مردمی پراکنده و گرفتار تعصبات جاهلی را به جامعهای متحد و هدفمند تبدیل سازد و از همین راه پایههای دولت اسلامی را استوار کند؛ دولتی که بر مبنای ایمان، عدالت و مسئولیتپذیری شکل گرفت.
پیامبر اکرم همچون دیگر پیامبران الهی، مأمور اصلاح امت و دعوت آنان به توحید و خداپرستی بود. ایشان با آگاهیبخشی به مردم و زدودن پردههای جهل، شرک و بتپرستی، آنان را به دینی فراخواند که کاملترین و جامعترین ادیان آسمانی است. راهبرد پیامبر در این مسیر، هدایت عقول و دلها بود؛ به گونهای که دعوت ایشان نه بر اجبار بلکه بر پایه بیداری وجدانها و رشد فکری انسانها استوار شد.
در روایت ارزشمندی از ابوذر غفاری، یار وفادار پیامبر، بیان شده است: «بر انسان عاقل لازم است برای خود ساعاتی معین کند؛ ساعتی برای نیایش با پروردگار، ساعتی برای محاسبه اعمال، ساعتی برای اندیشه در نعمتهای خدا و ساعتی برای خلوت با خود و بهرهمندی از حلال.» این سخن ژرف، بیانگر آن است که عقلانیت انسان به برنامهریزی و نظم وابسته است. همانگونه که در سیره عملی پیامبر مشاهده میشود، ایشان هیچگاه کاری را بدون برنامه و زمانبندی انجام نمیدادند، و همین نظم الهی در کردار و تصمیمهای ایشان، راز موفقیت و ماندگاری نهضت اسلامی به شمار میرود.