نگون تشت

نگون تشت. [ ن ِ ت َ ] ( اِ مرکب ) کنایه از آسمان است. ( از رشیدی ). رجوع به نگون طشت شود.

آسمان.

کنایه از آسمان است. به نگون طشت شود.

💡 چو بردند از پایگه پای خویش نگون اوفتادند از جای خویش

💡 گمانم چنان بد که او شد نگون کنون آید از کوههٔ زین برون

💡 مکن خواجه بر خویشتن کار سخت که بدخوی باشد نگون‌سار بخت

💡 بی روی تو جز بخت نگون کی خسبد؟ بیدار بکارت اندرون کی خسبد؟

💡 ورنه گرمی دی بگو بخشیدهٔ خون تادر آویزند از دارم نگون

💡 هر گه ز باد برقع زلفش شود نگون گوید فلک که منزل مه عقرب آمده ست