غریب درکنک

غریب درکنک. [ غ َ دَ ک ُ ن َ ] ( نف مرکب ) ( باد... ) باد سرد که در آخر فصل ییلاق وزد و آنانکه به ییلاق رفته اند به شهر و جای خود بازگردند. رجوع به باد شود.

( صفت ) بیرون کننده غریب. یا باد غریب درکن. بادی سرد که در شهریور ماه در ییلاق وزد و شهریان را بدان حدود آمده اند وادار به بازگشت به شهر کند.

💡 او آفتاب عالم و ما سایه بان او چندان غریب نیست اگر جود می کند

💡 که در رکاب همایون ما درین مدت چه می‌کند به چه می‌سازد این غریب فقیر؟

💡 آن چنان بر سر کویت به غریبی شادم که به خاطر نگذشته است خیال وطنم

💡 عجیب نبود اگر آشتی کنند اضداد غریب نبود اگر متفق شوند ارکان

💡 یاری نه که آرد بسر خسته طبیب زاری نه که جوید کفن از بهر غریب