سرون گاه

سرون گاه. [ س ُ ] ( اِ مرکب ) سُروگاه. جای رُستن شاخ حیوان و آن هر دو طرف سر است در عرض. آن را بعربی شقیقه گویند. ( غیاث ). موضعی که از آن شاخ روید که عبارت از میان سر باشد. ( رشیدی ) ( آنندراج ):
همان در سرون گاه ماده دو تیر
بزد همچنان مرد نخجیرگیر.فردوسی.سری کوسزاوار باشد به تاج
سرون گاه او مشک باشد نه عاج.نظامی.

💡 بند سرون شیمه مرزه به مرزه: کوه‌ها را یکی پس از دیگری پشت سر گذاشتم

💡 سرون محله، روستایی است از توابع بخش لاله‌آباد شهرستان بابل در استان مازندران ایران.

💡 به سرشان سرونی به مانند عاج به تن همچو یلان همه رنگ ساج

💡 هوشی مرا که فهم سخن می نمود نیست دیوانه را چه سود سرون به گوش پند

💡 سرون بر کشید از سر نره دیوان جگر بر درید از دل پهلوان‌ها

💡 به نوک تیر فرو افکند ز کرگ سرون به ضرب تیغ فرود آورد ز پیل سرین