حصی لبان

حصی لبان. [ ل ُ ] ( ع اِ ) عسل اللبنی. میعة سائلة. ( منتهی الارب ). حسن لبه. و مولف تحفه گوید: حصی لبان بفارسی حسن لبه نامند و او صمغ ضرو یمنی است و کمکام عبارت از او. و مؤلف تذکره گوید که اکثر اهل این صناعت تحقیق ننموده اند و من بعد از مشقت بسیار تحقیق کرده ام که صمغ ضرو است و در اول تکون صمغ مذکور بقدر دانه گندم ظاهر شده، بتدریج بقدر خربزه ای می شود وبوی او مرکب از بوی مصطکی و کندر و خوشبوترین صمغهاو سفید مایل به سرخی و سیاهی و محلل و جاذب و در دوم گرم و در اول خشک و مقوی دل و مورث سرور، و خائیدن او جهت تقویت لثه و طلای او جهت حبس کردن نزلات و قطور او با روغنها جهت درد بارد گوش و آشامیدن او جهت مغص و تقویت معده و دماغ و ازاله رطوبات و تحلیل آن نافع و قدر شربتش تا دو درم و مصدع محرورین و مصلحش روغن بنفشه و خشخاش و بدلش لادن و مصطکی بالمناصفه.

حصی لبان را بفارسی حسن لبه گویند

💡 ناله خشک لبان گرچه ملال انگیزست طرب انگیزتر از چنگ و رباب است ترا

💡 هر کرا باده دهند از لب خود نوش لبان جز دل سوخته خویش کبابش ندهند

💡 دست این شکر لبان در گردن ما کی رسد گردن ما همچو قمری لایق طوق بلاست

💡 در برمن بود تا روز آن نگار نوش لب داد خود تا روز از آن نوشین لبان برداشتم

💡 ساقی قدحی قسمت ما تشنه لبان کن زان می که حریفان همه بر خاک فشانند

💡 بغیر ساغر می کش بر تو آبی هست ببوسه یی نرسد کس از آن لبان که تراست