حروف قافیت

حروف قافیت. [ ح ُ ف ِ قا ی َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) حرفهائی که ممکن است در کلمه قافیه شعر فارسی واقع شوند. و آنها نه حرفند و هریک را نامی است بدین ترتیب: حرف رَوی، حرف ردف، حرف قید، حرف تأسیس، حرف دخیل، حرف وصل، حرف خروج، حرف مزید، حرف نایر. رجوع به هریک از این کلمات و المعجم فی معاییر اشعارالعجم ص 153 شود.

حرفهائی که ممکن است در کلمه قافیه شعر فارسی واقع شوند

💡 این شعر داشت قافیتی مغلق آنچنانک بر بستمش که کس نتواند ز مغلقی

💡 خرقه بپوشم به همین قافیت قافیت اول یعنی که برد

💡 معنی او چو ریسمان باریک قافیت همچو چشم سوزن تنگ

💡 در شعر چون بنام تو بندند قافیت فارغ شود سخن ز مجازات و استعار

💡 چون لنگر بیت خویشتن لنگ معنی‌ش فراخ و قافیت تنگ

💡 نه من از معنی شعر دگران آرم نه مرا قافیت و لفظ معار آید