انده وابردن

انده وابردن. [ اَ دُه ْ ب ُ دَ ] ( مص مرکب ) اندوه بردن. تفریج. ( تاج المصادر بیهقی ). رجوع به انده بردن شود.

اندوه بردن. تفریج

💡 به روز انده گسارم آفتابست که چون رخسار تو با نور و تابست

💡 چو بگذشت بر سر مرا سال سی فراز آمدم رنج و انده بسی

💡 کنون گر ز من گشت آشفته کار هم از من نکو گردد انده مدار

💡 نه مر دلم را با با لشکر غمان طاقت نه مر تنم را با تیر اندهان جوشن

💡 گرت رغبت آید که انده خوری کنی سوگواری و ماتم‌گری

💡 جان که یک ذره انده تو بیافت در طربخانهٔ سرور افتاد