دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اِبْن ِ شَبّه، ابوزید، عمر بن شبه بن عبیده بن زید نُمیری (۱۷۳- ۲۶۳ق /۷۸۹ -۸۷۷م )، ادیب، شاعر، راوی ِ اخبار و احادیث بود.
«شبّه » لقب پدر او بود که گویند از ترانه رجز گونه ای که مادرش در کودکی برای وی می خوانده، اخذ شده است.
مرزبانی، نورالقبس المختصر من المقتبس، ج۱، ص۲۳۱، به کوشش رودُلف زلهایم، ویسبادن، ۱۳۸۴ق /۱۹۶۴م.
وی ادب و اخبار عرب را ابتدا از پدر و سپس از استادان بزرگی چون ابوعُبیده مَعْمَر بن مثنّی
ابن حجر عسقلانی، احمد، ج۷، ص۴۶۰، تهذیب التهذیب، حیدرآباد دکن، ۱۳۲۶ق.
ابن شبّه را می توان یکی از پیشاهنگان نهضت جمع و تدوین اخبار و نوادر عرب که تقریباً از اواسط قرن دوم هجری با تلاش کسانی چون ابوعبیده و اصمعی شروع شده و در زمان او شکل جدی تر و جدیدتری به خود گرفته بود، به شمار آورد.او و کسانی چون زبیر بن بَکّار به جمع آوری شعر و اخبار کهن عرب که بیم فراموشی و نابودی آن ها می رفت، همت گماشتند و بدین سان گنجینة بزرگی از آثار گذشتگان را فراهم آوردند.
خطیب بغدادی، احمد، تاریخ بغداد، ضمن ابیات ۶، ۷، ج۱۱، ص۲۰۶-۲۱۰، ۸،...،قاهره، ۱۳۴۹ق.
...
