ابن بشران ابوغالب محمد بن احمد واسطی

[ویکی فقه] اِبْن بُشْران، یا بَشران، یا بشیران، ابوغالب محمد بن احمد بن سهل واسطی معروف به ابن بشران و ابن خاله (۳۸۰-۴۶۲ق /۹۹۰-۱۰۷۰م)، ادیب، شاعر و محدث می باشد.
باخرزی اشعار و شرح احوال او را یک بار ذیل «ابوغالب محمد بن احمد بن سهل الواسطی» آورده
باخرزی ابوالحسن، دمیة القصر، ج۱، ص۳۰۳، به کوشش سامی مکی العانی، بغداد، ۱۳۹۱ق/ ۱۹۷۱م.
زادگاه وی، روستای نهرسایس، نزدیک واسط در عراق بود.
سلفی حمد، سؤالات الحافظ السلفی، ج۱، ص۲۰-۲۱، به کوشش مطاع طرابیشی، دمشق، ۱۳۹۶ق /۱۹۷۶م.
ابن بشران برای حضور در درس بزرگان علم و ادب به واسط آمد و از استادانی چون «ابن جلاب» و «ابن دینار کاتب»، شاگرد ابوعلی فارسی، سود جست و در درس «ابواسحاق رفاعی»، شاگرد سیرافی شرکت کرد و به گفته خود، نزد وی «هزار دیوان شعر» قرائت کرد و کتاب سیبویه را نزد ابن کردان خواند.
سلفی حمد، سؤالات الحافظ السلفی، ج۱، ص۲۱، به کوشش مطاع طرابیشی، دمشق، ۱۳۹۶ق /۱۹۷۶م.
...

💡 اما روايت ابوغالب از استادش در علم حديث و تا آخر زنجيره سند، بنا به مفاد الفاظ وارد شده در آن، بى گمان شنيدن از استاد بوده است.

💡 پس از آنکه بهاءالدوله در ۵ جمادی‌الثانی ۴۰۳ (۲۲ دسامبر ۱۰۱۲) در ارّجان درگذشت، پسرش ابوشجاع (سلطان‌الدوله) جانشین وی شد و از ارّجان به فارس رفت. نایب و وزیر او در عراق ابوغالب فخرالملک بود. در سال ۴۰۶ قمری ابوغالب به دستور سلطان‌الدوله به قتل رسید و حسن بن سهلان به‌جای او برقرار شد. سلطان‌الدوله در ابتدا فرمانروایی عراق را به برادرش جلال‌الدوله و کرمان را به برادر دیگرش قوام‌الدوله سپرد که قوام‌الدوله تا پایان عمر یعنی تا سال ۴۱۹ قمری (۱۰۲۸ میلادی) موقعیت خود را در کرمان حفظ کرد.