«منیژه» یا در تلفظ عامیانه «منیجه»، یکی از نامهای مشهور و زیبا در فرهنگ و ادبیات فارسی است که ریشهای کهن و ایرانی دارد و معمولاً به معنای «سفیدرو»، «پاکچهره» و «پاکدامن» دانسته میشود. این نام بیشتر به سبب حضور در داستانهای حماسی و عاشقانه شاهنامه شناخته شده و یکی از معروفترین شخصیتهای زن در ادبیات فارسی به شمار میآید. منیژه دختر افراسیاب، پادشاه توران، بود که دل به بیژن، پهلوان نامدار ایرانی، سپرد و داستان عشق این دو به یکی از مشهورترین و دلکشترین روایتهای شاهنامه تبدیل شد. در این داستان، عشق منیژه و بیژن با دشواریها، جداییها و رنجهای فراوان همراه میشود و همین موضوع باعث شده روایت آنان از ماندگارترین داستانهای عاشقانه حماسی ایران باشد. وی در شاهنامه دختری وفادار، فداکار و شجاع تصویر شده است که با وجود مخالفتها و خطرهای فراوان، از عشق خود دست نمیکشد و در سختترین شرایط در کنار بیژن باقی میماند. هنگامی که بیژن گرفتار و زندانی میشود، او با تحمل سختی و رنج فراوان از او مراقبت میکند و سرانجام با یاری رستم، هر دو به ایران بازمیگردند. شخصیت منیژه در ادبیات فارسی نماد عشق پاک، وفاداری، صبوری و ایستادگی در برابر دشواریها دانسته میشود و به همین دلیل این نام در میان ایرانیان محبوبیت فراوانی پیدا کرده است. از نظر ادبی، داستان بیژن و منیژه یکی از لطیفترین و انسانیترین بخشهای شاهنامه به شمار میآید، زیرا در کنار فضای حماسی، احساسات عاشقانه و عاطفی نیز به زیبایی در آن دیده میشود. نام منیژه امروزه نیز به عنوان نامی اصیل، خوشآوا و ادبی برای دختران انتخاب میشود و یادآور زیبایی، نجابت و عشق وفادارانه است.
منیجه
لغت نامه دهخدا
منیجه. [ م َ ج َ / ج ِ] ( اِخ ) تلفظ عامیانه منیژه. رجوع به منیژه شود.
فرهنگ فارسی
تلفظ عامیانه منیژه
جمله سازی با منیجه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 - صامت (ژ) در کلمات اندکی وجود دارد، از جمله در اسم خاص ((منیژه)) اما این صامت به صورت (ج) تلفظ میشود: منیجه.