کور بختی

کوربختی. [ ب َ ] ( حامص مرکب ) بدبختی. ادبار. ( فرهنگ فارسی معین ). تیره بختی:
روز خفاش است کور از کوربختی زآنکه او
دشمنی در خفیه با خورشید خاور می کند.سلمان ( از آنندراج ).رجوع به کوربخت شود.

بدبختی ادبار.

💡 صائب از طبع روان آب حیات عالمم تیره بختی های من نیل بناگوش من است

💡 وصلت نه بنسبت و به بختی که بداست کادم نشود کسی بدرختی که بداست

💡 با سیه بختی شود آسان ره دور عدم می توان طی کرد در شب زود راه خفته را

💡 زین بار ازین یار مرا بختی نیست ای کاش مرا یار بدی یاری بخت

💡 رتبه من در سیه بختی بلند افتاده است کوکب من نیل بر رخساره گردون کشید

💡 بر سیه بختی ارباب سخن می‌گرید ناله‌ای کز دل چاک قلم آید بیرون