لغت نامه دهخدا
چنگیزنژادان. [ چ َ ن َ ] ( اِخ ) ج ِ چنگیز نژاد، آنکه از تبار و دوده چنگیز است. مغولان. تاتاران. ازبکان. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ).
چنگیزنژادان. [ چ َ ن َ ] ( اِخ ) ج ِ چنگیز نژاد، آنکه از تبار و دوده چنگیز است. مغولان. تاتاران. ازبکان. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ).
جمع چنگیز نژاد آنکه از تبار و دود. چنگیز است ٠ مغولان تاتاران ازبکان ٠
💡 همه از تاب کمر در خم ایمان دارند چه خرام است که این سرو نژادان دارند
💡 سرمهٔ گردون به چشمم گرد راهی بیش نیست پیش ما آتش نژادان، شعله، آهی بیش نیست
💡 یک رمه زین دیو نژادان شهر با همهشان کبر و حسد هم قرین
💡 بگفتا: ازایشان چه سرزد گناه؟ چه کردند این بد نژادان به شاه؟
💡 دل یوسف نژادان یوسف چاه زنخدانت گریبان چاک می روید گل از شوق گریبانت
💡 چو آن بد نژادان بدادند پشت سپهدار دیهیمِ یل را بکشت