پابریده بودن

پابریده بودن. [ ب ُ دَ /دِ دَ ] ( مص مرکب ) (... از جائی )؛ ترک مراوده کردن از آن جای. یا به ترک مراوده واداشته شدن از جایی.

ترک مراوده کردن از آن جای

💡 یک‌نفس هشیار بودن عمر ضایع کردن است گر نداری باده باید خویش را دیوانه ساخت

💡 کس غیب چه داند که چه خواهد بودن می باید و معشوق و به کام آسودن

💡 ز عشق بی مژه تر نمی توان بودن بهار بی می و ساغر نمی توان بودن

💡 خشمگین بودن تو از پی دین باشد و بس کار و کردار تو را بر دین باشد بنیاد

💡 نه بهر آنکه عالم بر دلم تنگست می‌نالم ولی بی‌ناله بودن در قفس ننگست می‌نالم

💡 بروی بلبلی گر بشکفد گل می کند کاری چه شد باری بر روی خار خندان می توان بودن