ناورد گرفتن

ناورد گرفتن. [ وَ گ ِ رِ ت َ ] ( مص مرکب ) گردیدن. گشتن. جولان دادن:
وآن یاوگیان رایگان گرد
پیرامن او گرفته ناورد.نظامی.تو در غم جان من به صد درد
من گرد جهان گرفته ناورد.نظامی. || پیکار کردن. مجازاً به معنی رقابت کردن:
چو لعلم با شکر ناورد گیرد
تو مرد آر آنگهی نامرد گیرد.نظامی.

💡 گر بدین سان بود کشاکش حسن جان بدر ناورد یکی ز هزار

💡 هیچ ناورد از ره کدیه به دست غیر صد دینار آن کدیه‌پرست

💡 برگردد آنکه با هوس کشور آمده سر ناورد بافسر شاهی گدای ما

💡 تو خود کن یکی چاره ی درد من زشه بازجو اذن ناورد من

💡 که به یک دم هزار پشه به دم درکشد ناورد بر ابرو خم

💡 گرداب کند حلقه ناورد خوی او پس بر لب گرداب نهد گام چو ملاح