مبین مفرد

[ویکی فقه] مبیَّن مفرد، لفظ مفرد دارای معنای روشن می باشد. و در اصول فقه کاربرد دارد.
مبیّن، مقابل مجمل، گاهی مفرد است و گاهی مرکب.مبیّن مفرد، لفظی است که دارای معنای واضح و آشکار بوده و هیچ گونه ابهام و اجمالی در آن نمی باشد، مانند:ضارب، عالم و کاتب.

💡 مبین به عجز زلیخا، مصاف عشق است این که گرد فتنه ز بنیاد مرد می خیزد

💡 ای عیان بی‌من مدان و ای زبان بی‌من مخوان ای نظر بی‌من مبین و ای روان بی‌من مرو

💡 از دود مبین که در دلم آتش نیست این سوز نگر که بر جگر آبم نیست

💡 نگاه خیره گردد رشته اشک پشیمانی مبین در روی شرم آلود خوبان بی حجاب اینجا

💡 سر مصون ز مکمن غیب آشکار شد زان ناوکی که بر دل حق مبین رسید

💡 هیچ بیخیری مبین یعنی که شر محض نیست زهر دیدی مهره را بنگر که هم مار آورد