مفرد تام

[ویکی فقه] مفرد تام، به معنای لفظی است که بدون انضمام لفظ دیگری معنای مستقل و کاملی داشته باشد.
لفظ مفرد به لحاظ استقلال و عدم استقلال در معنا، دو گونه است: لفظ مفرد تام و ادات. لفظ مفرد تام، لفظی است که بدون انضمام لفظ دیگری معنای مستقل و کاملی داشته باشد مانند: زید که اسم است و ضَرَبَ که فعل است. از بیان فوق روشن شد که لفظ مفرد به دو قسم اسم و فعل ( کلمه) تقسیم می گردد.
مستندات مقاله
در تنظیم این مقاله از منبع ذیل استفاده شده است: • علامه حلی، حسن بن یوسف، الجوهر النضید.

💡 پاسخ اين است كه، ترسيم نجات و تصور داستان آن، به بازگو كردن كيفيت نجاتبنى اسرائيل، يعنى شكافتن دريا و غرق كردنآل فرعون در حضور آنان است. از اين رو از آنفعل ها با صورت جمع ياد شده است؛ چنان كه مواعده با موسى عليه السلام و سايربخش هاى مربوط به آن، تتميم آزادى و استقلال است؛ زيرا صرف فرار از فرعون وبيرون رفتن از مصر بدون تشكيل حكومت مستقل، آرزوى تام وكامل نيست. البته در همه اين موارد فعل مفرد و ضمير متكلم وحده، جاى خاص خود را دارد وبراى برخى ابّهت و جلال متكلم وحده بيش زا هيمنه متكلّم مع الغير است.

💡 ب: لفظ باء حرف جر است و مجموع جار و مجرور (بسم ) كلمه است، نه كلام واز اين رو مفيد معناى تام نيست، مگر با عنايت به متعلق آن كه در تعيين متعلق، در پايانبحث از مفردات آيه كريمه (بسم الله...) سخنى خواهم آمد.