اطلاق مفرد بر جمع

[ویکی فقه] اطلاق مفرد بر جمع به ذکر صیغه مفرد و اراده جمع اطلاق می شود و از اقسام مجاز لغوی می باشد.
«اطلاق مفرد بر جمع» به معنای آوردن لفظ مفرد به جای جمع و از اقسام مجاز لغوی است؛
مثال
۱. (ان الانسان لفی خسر)؛ "که واقعا انسان دستخوش زیان است". در این آیه کلمه «الانسان» مفرد است که به دلیل ادامه آیه: (الا الذین آمنوا...)، به معنای «اناسی» آمده است.۲. (ان الانسان خلق هلوعا)؛ "به راستی که انسان سخت آزمند(و بی تاب) خلق شده است". در این آیه نیز همه انسان ها مراد است؛ به دلیل استثنایی که در دو آیه پس از آن آمده است: (الا المصلین).

💡 از همينجا روشن مى گردد كه اين اطلاق با اطلاقى كه گفتيم مفاهيم ذهنى دارند، فرق دارد،زيرا اطلاق در آنجا وصفى بود ذهنى ! براى موجودى ذهنى ولى اطلاق در حركت وصفىاست خارجى و براى موجودى خارجى.

💡 زمانیکه فرمانروایان دیلم، طبرستان را اشغال کردند، مخصوصاً در زمان قدرت آل بویه و در اوج اقتدار آن‌ها به نظر می‌رسد که نام دیلمستان به تمام نواحی کوهستانی از شمیران در طارم تا دشت گرگان اطلاق می‌شده‌است.

💡 اطلاق نام دریاچه نمک، به دلیل شوری بسیار زیاد این دریاچه است به گونه‌ای که در گذشته و فصل گرما قطعات نمک روی آن شناور می‌شده است. این دریاچه، یک فرونشست زمین‌ساختی است که در ارتفاع حدود ۷۹۰ متر از سطح دریای آزاد تشکیل شده‌ و وسعت آن در حدود ۱۷۰۰ کیلومتر مربع است. دریاچۀ نمک شکلی شبیه به یک مثلث دارد که رأس آن به سمت شمال است. طول قاعدهٔ این مثلث ۵۵ کیلومتر و ارتفاع آن ۵۰ کیلومتر است.

💡 بنابراين، مفهوم ((امامت )) ملازم با زعامت سياسى نيست؛ يعنى ممكن است به كسى امامگفته شود، ولى رئيس سياسى كشور نباشد ولذااهل تسنن به همين معنا به ابوحنيفه و شافعى و مالك و احمد، كلمه ((امام )) اطلاق مى كننديعنى از آن جهت كه پيشواى مذهبى ايشان هستند.