[ویکی نور] کتاب«فی مذاهب اللا إسلامیین:البابیّة،البهائیّة،القادیانیّة»به زبان عربی تألیف و در سال 1424 ق به چاپ اول رسیده است. موضوع و انگیزۀ تألیف:این کتاب در ردّ افکار و عقاید انحرافی فرقه های مذکور نگارش یافته است.اگرچه این فرقه ها خود را منتسب به اسلام می کنند امّا افکار و آراء آنها بدعت در دین بوده و از اسلام خارج است.کتابهای آنها مملوّ از این بدعتهاست که می توان به:حلول،
جمله سازی با فی مذاهب اللا اسلامیین
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 يكى از ويژگيها و امتيازات شيعه بر بعضى از گروهها و ديگر مذاهب اسلامى، اعتقاد عميقبه عدل الهى است. امام بعضى سجاه - عليه السلام - اين عقيده زا از زاوياى مختلف و دركاربردهاى گوناگونانش مورد توجه قرار داده است. از آن جمله:
💡 اين بود نام مختصرى از دانشمندان اهل تسنن كه حديث غدير را ذكر كرده اند. ولى تمام آنانكه غدير را در كتاب خود نوشته و ثابت دانسته اند، بيشتر از 360 نفرند، (7) كه ازبزرگان و محققان مذاهب اهل تسنند. و در بزرگ نامه (الغدير) نامشان با شرح حالى كهاز كتابهاى اهل تسنن اقتباس شده، درج است ما براى رعايت اختصار، از ذكر نام همه آنانخوددارى كرديم.
💡 اختفاى ولادت و زندگى امام مهدى (عجل الله تعالى فرجه الشريف ) از يك سو، و ادعاىامامت ((جعفر))از سوى ديگر موجب شد تا شيعيان در اين عصر پريشان شوند. با وجوداين پريشانى فكرى و عقيدتى، ديگر مذاهب اسلامى با شدت هرچه تمامتر شيعه اماميه راكوبيدند، ((معتزله ))، ((اصحاب حديث ))، ((زيديه ))، و به ويژه ((عباسيان))در كوبيدن شيعه اماميه از هيچ كارى دريغ نكردند.
💡 به فارسى اوضاع تاريخى، سياسى، اجتماعى روم باستان، ن. ك: مرتضى راونى/تاريخ اجتماعى ايران، جلد اول، تهران. 1358. 345 370 پيشينه عقيدتى،اديانو مذاهب داخلى و خارجى روم باستان. ن. ك: فليسين شاله / تاريخ مختصراديان بزرگ/. جان ناس / تاريخ جامع اديان شناخت خدايان واساطيرمستقل و مشترك روم و يونان. ن. ك: پيركريمال / فرهنگ اساطير يونان و رم. 2 جلدى.
💡 فايده اى در تعرض آن نديديم، از نقل آنها صرفنظر كرديم، چون نه با سياق آياتسازگارى دارد و نه با مذاهب وثنيت منطبق است.
💡 کتاب «مثنوی صلح» مجموعه اشعار رضا ارفع است. ارفعالدوله ادعا کرده است این کتاب به پانزده زبان ترجمه شده و او آن را برای همۀ سلاطین، روسای جمهوری و روسای مذاهب مختلف و انجمنهای صلح ارسال کرده است و حکمران موناکو (پرنس آلبر) او را به همین دلیل عضو «انجمن صلح بینالملل» کرده است