عهد نبشتن

عهد نبشتن. [ ع َ ن ِ ب ِ ت َ ] ( مص مرکب ) عهد نوشتن. پیمان نوشتن:
به مهرش منوچهر عهدی نبشت
سراسر ستایش بسان بهشت.فردوسی.نبشتند عهدی ز شاپور شاه
کز آن پس نراند ز ایران سپاه.فردوسی.نبشتند عهدی به فرمان شاه
که هرمزد را داد تخت و کلاه.فردوسی.آن روز که امیر فارس فرمان یافت، گفت [ یعقوب لیث ] که شاید آن شغل را؟ گفتند سبکری که مرد باخردی است. عهد نبشتند و خلعت دادند. ( تاریخ سیستان ).

عهد نوشتن پیمان نوشتن

💡 جز کمین بنده که پیش تو بدم از همه پیش بقلم گاه نبشتن بقدم گاه خرام

💡 من نامه نبشتن را دربسته میان، لیکن خود لایق این معنی در شهر دبیری نه

💡 سخت دشوار است منظور خلایق نبشتن با همه زشتی اگر در پیش‌خود خوبم بس است

💡 نبشتن یکی نه، که نزدیک سی چه رومی، چه تازی و چه پارسی

💡 سیه نامه چندان تنعم براند که در نامه جای نبشتن نماند

💡 نامه سهلست نبشتن به تو، لیکن از کبر هرگز آن نامه نخوانی، که درو نام منست