لغت نامه دهخدا
علی افطس. [ ع َ ی ِ اَ طَ ] ( اِخ ) ابن حسن ذهلی افطس، مکنّی به ابوالحسن. وی محدث و حافظ و از مردم نیشابور بود و وفات او بعد از سال 251 هَ. ق. بوده است. او راست: المسند. ( از معجم المؤلفین بنقل از تذکرةالحفاظ ذهبی ج 2 ص 100 ).
علی افطس. [ ع َ ی ِ اَ طَ ] ( اِخ ) ابن علی بن حسین بن علی علیهم السلام. وی یکی از فرزندان امام زین العابدین ( ع ) است که به گفته صاحب تاریخ گزیده به «افطس » ملقّب بود. ( از حبیب السیر چ خیام ج 2 ص 68 ).