سوراخ کاو

سوراخ کاو. ( اِ مرکب ) مته. ( صراح اللغة ).

مته

💡 سوراخ ها به سینه نی بهر آن کنند تا دمبدم ز ناله دل خود کند تهی

💡 همچو روبه شد به سوراخ هوام از نهیبش جان شیرین در کنام

💡 دیریست تا ز غیرت الماس فکر شاه سوراخ گشته است جگر در سفته را

💡 کند هر لحظه دامانی پر از در وز آن هر گوشه سوراخی کند پر

💡 منم که با مژه تر کنم گهر سوراخ توئی که کرده ز تیر غمم جگر سوراخ

💡 بر او چو جولانش آهنگ بود چه سوراخ سوزان جهان تنگ بود