زاج عراقی

زاج عراقی. [ ج ِ ع ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب )نام زاج الاساکفه و زاج کفشگران است و جمعی از اطباء قدیم نام دیگر آن را شحیره دانسته اند. لکن ابن سینا وجمعی دیگر زاج عراقی را با شحیره فرق نهاده و آن رابا زاج سبز یکی شمرده اند. ( از مفردات ابن بیطار ).

نام زاج الاساکفه یا زاج کفشگران

💡 قدرش عراقیان چه شناسند کز سخن چون آفتاب امیر خراسان شناسمش

💡 روشن شود این تیره شب بخت عراقی از صبح رخ یار وفادار، که داند؟

💡 به عراق ار نرسد باز عراقی چه عجب؟ که نه هر خار و خسی لایق بستان آید

💡 اگر بسوخت، عراقی، دل تو زین آتش ببار آب ز چشم و بریز بر سر خاک

💡 خواهی که درآیی تو، بگذار عراقی را کاندر حرم جانان جز یار نمی‌گنجد

💡 روی زیبای تو، ای دوست، به کام دل خویش تا عراقی بنمیرد نه همانا بینیم