لغت نامه دهخدا
درنه مین حیلک. [ دُ ن َ/ ن َ ل َ ] ( اِ مرکب ) مین مخفف میان، و حیل بر وزن میل، دایره ای است که به زمین کشند و آنرا مندل گویند بر وزن صندل، و کاف اراده تصغیر کند، یعنی دایره کوچک، و آن بازیی است که جوانان کنند و چنانست که دایره به زمین کشند و یکی چند دفعه ترخان شود و در اندرون دایره درآید، یعنی اگر در این بازی گرفتار شود معاف باشد و نوبه به او نرسد، بعد از آنکه او به دایره داخل شد جوانان دیگر در اندرون حیل روند و با درنه و تازیانه که در دست دارند او را زنند و او حمله آورد و هر یک را که در میان حیل به او رسید و به پای راست خویش به کفل یا پا یا عضو دیگر ایشان زد او را بجای خود آورد و خود از حیل برود، و اگر خارج از حیل به ایشان زند درست نیست. ( از لغت محلی شوشتر، خطی ).
