دائم الصلوه

( دائم الصلوة ) دائم الصلوة. [ ءِ مُص ْ ص َ لا ] ( ع ص مرکب ) که پیوسته در نماز باشد. که همه وقت در کار نمازگزاردن بود.

( دائم الصلوة ) آن که بیشتر اوقات مشغول نمازگزاردن باشد، بسیار نمازگزار.

پیوسته در نماز باشد

💡 و تقيم الصلوه بوضوء سابغ فى مواقيتها و لاتؤ خر ها فان فى تاخيرها من غير علهغضب الله عزوجل.

💡 و اگر بگوييم مراد از تسبيح در آيه شريفه همان نمازهاى يوميه است، در اين صورتآيه شريفه تنها متضمن امر به نماز صبح و عصر و دو نماز مغرب و عشا خواهد بود،نظير امرى كه در آيه (اقم الصلوه طرفى النهار و زلفا منالليل ) بود كه آن نيز متعرض چهار نماز شده.

💡 اين بود معناى (تابوا و اقاموا الصلوه و آتوا الزكاة ) و اما معناى (فاخوانكم فىالدين ) مقصود از آن اين است كه بفرمايد: در صورتى كه توبه كنند با ساير مؤ منيندر حقوقى كه اسلام آنرا معتبر دانسته مساوى خواهند بود.

💡 و نيز دارد كه از حضرت مولانا على بن محمد الهادى عليه الصلوه و السلام كتباسوال شده است در اين مورد وسائل مى پر سد اگر صلاح ميدانيدمحل بيت مادرتان حضرت فاطمه زهرا را بفرمائيد و خبر دهيد اهى فى طيبته او كمايقول الناس فى البقيع ؟

💡 (انما وليكم الله و رسوله و الذين آمنوا الذين يقيمون الصلوه و يوتون الزكوه و همراكعون ).(23)

💡 كلمه ( من ذريتى ) جانشين مفعول (اسكنت ) است، و (من ) در آن، تبعيض را مىرساند.و منظور ابراهيم (عليه السلام ) از ذريه اش هماناسماعيل و فرزندانى است كه از وى پديد مى آيند، نهاسماعيل به تنهايى، براى اينكه دنبالش گفته است:( ربنا ليقيموا الصلوه:پروردگارا تا نماز بپاى دارند)، و اگر اسماعيل به تنهايى مقصود بود نمى بايستلفظ جمع بكار برد.