خوره ٔ جهان

خوره جهان. [ خوَ / خ ُ رَ / رِ ی ِ ج َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) ملک یا قوه ای که نضارت و طراوت جهان را دارد. ( یادداشت مؤلف ): روزی فرزند بلخی... بصحرا رفته بود، سه مرد دید با هیکلی جسیم و هیبتی عظیم که بهم مناظره میکردند، یکی میگفت که خوره جهان بهتر، دیگری میگفت که حافظ عالم برتر، سیم می گفت که قابض ارواح مهیب تر. چون او را از دور دیدند گفتند که او را حاکم کنیم و احکام او را امتثال نماییم. چون نزدیک آمد احوال عرض دادند، جوان جواب داد که نضارت عالم و طراوت جهان دایم نباشد، زمستان از نضرت ذبول یاود و از طراوت هم چنین است از آنکه بعض از جهان خرابست، حراست حارس خرابی را مفید نیست اما جان گیر بهتر است از آنکه در اقطار عالم و هر جای جهان بر جمله حیوانات اوامر او نفاذ دارد هیچ حیوانی را از اذعان او اضراب ممکن نگردد. ( روضةالعقول ).

ملک یا قوه که نضارت و طراوت جهان را دارد.

💡 حضرت امام صادق عليه السلام فرمود: سنجد مغزش گوشت را مى روياند و پوستشپوست را مى روياند، و استخوانش، استخوان را، و خوردن سنجد، گرده ها را گرم مى كندو معده را دباغى مى كند، و امان مى دهد از بواسير و از تقطيربول، ساق پا را قوت مى دهد و رگ خوره را قطع مى كند.

💡 مبادا خواجه غافل بخورد و غافل بخوابد كه بهقول عارف همدان بابا طاهر عريان هر آن كوغافل خوره تير.

💡 فصل هشتم: در معالجه خنازير و قروح و جروحوثالول و ثبود و خوره و پيسى و بهق وامثال اينها

💡 خوره سفلی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفت در استان یزد ایران است.

💡 از حضرت صادق عليه السلام منقول است كه بخور تره را كه در آن چهار خصلت هست گنددهان را برطرف ميكند و بادها را دفع ميكند و بواسير را قطع مى كند و هر كه مداومت كندبر آن از خوره ايمن است.