خون جهان

خون جهان. [ ن ِ ج َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از سرخی است. || کنایه از شفق. ( برهان قاطع ) ( از آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). کنایه از سرخی شفق است. ( انجمن آرای ناصری ).

کنایه از سرخی است یا کنایه از شفق

💡 ما را به نشاط و طرب آسان بگذارند غم خون جهانی به سراغ دل ما ریخت

💡 چگونه سرو روانی به فکر خون من افتد که ریخت خون جهانی به خاک راه گذارش

💡 ز بسکه خون جهانی بریخت دوری او کجاست کز غم هجرش فغان و ماتم نیست

💡 چشم تو خون جهان ریخت ازو نیست عجب راستی و خرد و عقل زمستان طلبند

💡 به غمزه خون جهانی بریخت آن دلبر دلم ببرد به دزدی ز چشم او پیداست

💡 چه کند خون جهان با جگر تشنه عشق؟ نکند شبنم گل ریگ روان را سیراب