خور صلا

خورصلا. [ خوَرْ / خُرْ ص َ ] ( اِ مرکب )ذخیره. || مخزن. انبار. ( ناظم الاطباء ).

ذخیره یا مخزن انبار

💡 شد بیشتر ضیا و بهای جمال ملک خور بر سما برآمد اگر فرقدان نشست

💡 باده خور و مستی کن مستی چه کنی از غم دانی که به از مستی صد راه یکی مستی

💡 ساقی گزین و باده و می خور به بانگ زیر کز کشت، سار نالد و از باغ عندلیب

💡 می شناس ای نگار جان را قوت گاه می ده مرا و گه می خور

💡 آن کز سخطش ترک فلک زهره کند چاک احصای جلالش نبود در خور ادراک

💡 به خوبی شد چنان شهزاده منظور که در عالم چو خور گردیده مشهور