خنده ٔ خوش

خنده خوش. [ خ َ دَ / دِ ی ِ خوَش ْ / خُش ْ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) خنده شیرین. خنده شکرین:
خنده خوش زآن نزدی شکرش
تا نبردآب صدف گوهرش.نظامی.

خنده شیرین خنده شکرین

💡 صائب به خنده هر که درین باغ لب گشود چون گل به خاک با دل صد چاک می رود

💡 شد به بوسی ز لبت خنده چو خسرو جاوید کز لطافت لب شیرین تو جانی دگر است

💡 هر بار كه دوربين به طرف چشم حمزه نشانه مى رود شليك خنده از هم شاگردى هاى حمزهكه نوعا كم سن و سالند، بلند مى شود.

💡 در لاف حلقه ر‌با مزن به ترانه‌های بیان‌کج که مباد خنده‌نما شود لب دعویت ز زبان‌ کج

💡 خنده از گل جلوه از سرو خرامان تازه تر خوش به سامان می رسد سیر گلستان تازه تر