خنده زدن

خنده زدن. [ خ َ دَ / دِ زَ دَ ] ( مص مرکب ) خندیدن:
خنده خوش زآن نزدی شکرش
تا نبرد آب صدف گوهرش.نظامی.سر که شود کاسته چون موی تو
خنده زند چون نگرد روی تو.نظامی.هر زمان چون پیاله چند زنی
خنده در روی لعبت ساده.سعدی.کسی که بوسه گرفتش بوقت خنده زدن
ببر گرفتن مهر گلابدان ماند.سعدی.کارم به سینه تخم وفای تو کشتن است
چون عقل خنده می زند ازکار و کشت ما.امیر شاهی ( از آنندراج ). || دمیدن. طلوع. ( یادداشت بخط مؤلف ):
چوپیش صبح روشن شد که حال مهر گردون چیست
برآمد خنده خوش بر غرور کامکاران زد.حافظ.

( مصدر ) خندیدن.

💡 با عمر خضر، فال تبسم ز غفلت است با این حیات خنده زدن چون شرار چیست؟

💡 سوختن و خنده زدن برق‌وار کوتهی عمر دهد چون شرار