حسین صبوحی

حسین صبوحی. [ ح ُ س َ ن ِ ص َ ] ( اِخ ) شاعر موسیقی دان و هنرمند سده یازدهم هجری بود. از خوانسار برخاست و به تبریز شده و از آنجا باتفاق ملا واصب به گیلان رفت و نزد میرزا عبداﷲ وزیر لاهیجان مقرب گردید. چهارتار نیکو مینواخت و قصه حمزه و شاهنامه خوب میخواند و هفت مثنوی سرود و در 1078 هَ. ق. درگذشت. ( ذریعه ج 9 ص 595 ).

شاعر موسیقی دان و هنرمند سده یازدهم بود

💡 عمرها شد بیدل احرام صبوحی بسته‌ام کو خط پیمانه تا شبگیر من پیدا شود

💡 چون حریفان صبوحی بچمن روی نهند چشم بر برگ گل و گله ی خود روی نهند

💡 نباشد حاجت مطرب حریفان صبوحی را چو مرغ صبحگاهی ناله های زار بگشاید

💡 وه وه چه خوش بود به صبوحی میان باغ واندر کنار حور پری زاد بس خوشست

💡 غم تاخت اگر بر سر و سامان صبوحی ساقی! به در آی از در ایوان صبوحی

💡 بخرام به گلشن که پی سیر و صبوحی پیغام گلی نیست که با باد صبا نیست