( حسین آوی ) حسین آوی. [ ح ُ س َ ن ِ ] ( اِخ ) ابن محمدبن الرضا آوی علوی. شاعر آخر سده هفتم و آغاز هشتم هجری. ادیب مترسل بود. او راست: ترجمه محاسن اصفهان از مفضل بن سعد مافروخی که به سال 729 هَ. ق. بپایان رسانیده و براون آن را در 1901 م.به انگلیسی ترجمه و چاپ کرد، عباس اقبال ترجمه فارسی آوی را در سال 1328 هَ. ش. در تهران پخش کرده است. اشعار آوی در ص 6، 7، 24، 28، 31، 33، 43، 44، 58،99، 101، 115، 131، 132، 135 آن کتاب دیده میشود.
( حسین آوی ) ابن محمد بن الرضا اوی علوی شاعر آخر سده هفتم و آغاز هشتم ادیب مترسل بود
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 در فرهنگها و منابع تاریخی و جغرافیایی فارسی، آبه و آوه هر دو آمده، اما اغلب به صورت آبه ثبت شدهاست. جمعی چون دمشقی، فیروزآبادی و یاقوت حمودی «آبه» و گروهی چون ابنخلدون، مقدسی، ابن بطوطه و نویسندۀ حدود العالم، «آوه» آوردهاند. یاقوت حموی میگوید: آوه به سبب موازنه با ساوه چنین تلفظ میشود و عامۀ مردم آبه را آوه میخوانند. منسوب آن نیز غالباً «آبی» آمده و به ندرت آوی و آوجی هم دیده میشود. به گفتۀ خوانساری این نسبت در مورد فقیهان عموماً «آبی» آمدهاست به استثنای محمدبن محمد علوی آوی (۶/۳۲۳). ابن بطوطه در سفرنامۀ خود (۱/۱۸۷) از دانشمندی به نام نظامالدین حسین آوی و نیز از دانشمند دیگری به نام علاءالدین آوجی (۲/۶۵۸) نام برده و همچنین حافظ ابرو از دانشمندان به نام سید تاجالدین آوجی یاد کردهاست (ص ۱۰۰).
