انسانیت پرور

انسانیت پرور. [ اِ نی ی َ پ َ وَ ] ( نف مرکب ) پرورنده انسانیت و مردمی و اخلاق نیک بشری. ( از یادداشت مؤلف ).

پرورنده انسانیت و مردمی و اخلاق نیک بشری.

💡 انسان تکامل یافته کسی است که بر محیط بیرونی و درونی خود تسلط یافته و وارسته از محکومیت درونی و بیرونی و وابسته به عقیده باشد. تکامل جامعه عین تکامل روح در دامن جسم و تکامل انسانیت در دامن حیوانیت است.

💡 برای مثال، هنگامی‌ که چند نفر از دوستانمان را می‌بینیم. وجوه تمایز، یعنی آن اوصافی را که هر یک را از دیگران متفاوت می‌سازد، کنار گذاشته و وجه مشترک میان همه آن‌ها را که انسانیت است، برمی‌گزینیم.

💡 آنچه در انسانیت آمد بسر من چه گویم خود تو دانی برشمر

💡 من گرفتم جان انسانیت هست گوش کاری جان یزدانی به دست

💡 پس هر که خود را نشناسد از معرفت کل محجوب باشد و مراد از این جمله این‌جا معرفت انسانیت است و اختلاف مردمان اندر آن.

💡 بعد از این باید تکلیف دولت خواهی و وظیفه انسانیت ما این باشد که سعی نماییم بفهمیم چه باید کرد که قوانین خوب در ایران مجرا بشوند.