ابوداوود شبل بن عباد مکی

[ویکی فقه] ابوداوود شبل بن عباد مکی (متوفای ۱۴۸)، از قراء و مفسران شناخته قرن دوم بوده است.
ابوداوود شبل بن عباد مکی (متوفای ۱۴۸) از قراء و مفسران شناخته شده است. ابوجعفر طبری از طریق مثنی بن ابراهیم از ابوحذیفه از وی در تفسیر و تاریخ روایت دارد و یکی از منابع تفسیری ثعلبی در الکشف و البیان به شمار می رود.
توثیق شبل
احمد بن حنبل و یحیی بن معین او را توثیق نموده اند. ابن حبان او را در ثقات یاد کرده است.
سزگین، فواد، تاریخ التراث العربی، مجلد اول، ج۱، ص۸۲.
۱. ↑ سزگین، فواد، تاریخ التراث العربی، مجلد اول، ج۱، ص۸۲.۲. ↑ ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، تهذیب التهذیب، ج۴، ص۳۰۵ - ۳۰۶، شماره ۵۳۰.
...

💡 ابوداوود قاضى گويد: در يك چنان موقعيّتى من براى خود آرزوى مرگ كردم و پس ازگذشت دو سه روز، نزد معتصم رفتم و گفتم: يا اميرالمؤ منين ! من بر خود لازم مى دانمكه مطالبى را به عنوان نصيحت به شما بگويم، هر چند كه به وسيله اين گفتار، خودرا داخل آتش جهنّم قرار مى دهم.

💡 آنگاه گنجى گفته كه: ترمذى اين حديث را ذكر كرده و ذكر ننموده كه اسم پدر او، اسمپدر من است و ذكر كرده آن را ابوداوود در معظم روايات حفّاظ و ثاقت از ناقلان اخبار كه:(اسم او اسم من است.) و بس.

💡 همچنين از ابوداوود از ابن مسعود روايت مى كند كه: ((تدور رحى الاسلام لخمس و ثلاثينسنة او ستّ و ثلاثين او سبع و ثلاثين، فان هلكوافسبيل من هلك، و ان يقم لهم دينهم يقم لهم سبعين عامّاً)).

💡 اينكه آن حضرت و سه زن ديگر، بهترين زنان جهان هستند (خير نساء الجنّه ) نيز درالاستيعاب، شرح حال خديجه از ابوداوود به سلسله سند از انس بن مالك و نيز ازعبدالوارث بن سفيان در شرح حال زهرا و خديجه آمده است.

💡 مـؤ لف: ايـن روايـت را الدر المـنـثـور از مسلم از ابوداوود، و از ابن ماجه و ديگران از ابىهـريـره از رسـول خـدا (صـلّى اللّه عـليـه و آله وسـلّم )نقل كرده است.