ابوداود سجستانی

[ویکی فقه] ابوداود سلیمان بن اشعث بن اسحاق بن بشر بن شداد بن عمرو بن عمران ازدی سجستانی منسوب به سجستان (سیستان) ایران است.
کنیه ی او همان ابوداود و لقبش، “حافظ ازدی سجستانی” و “سید الحفاظ” بوده است. محل تولد او، نامعلوم و سال تولدش را ۲۰۲ و فوتش را ۲۴۷ یا ۲۷۵ ثبت کرده و محل وفات و سکونت او را “بصره” دانسته اند.
تحصیلات ابوداود سجستانی
او در ایام تحصیل، به حفظ کردن حدیث رغبت پیدا کرد و برای تحقیق در ضعف یا صحت احادیث شریفه مسافرتها نمود و مشقات فراوانی را تحمل کرد و از علما و محدثان “ عراق، شام، مصر و بخارا” استماع حدیث نمود.در “ تصحیح المصابیح ” از ابوبکر بن محمد داسه از شاگردان امام ابوداود روایت شده است: “از ابوداود شنیدم، گفت: پانصد هزار حدیث را از حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و سلم نزد استادان صالح و مشهور و حافظان حدیث نوشته و در میان تمام آنها چهار هزار و هفتصد حدیث را انتخاب نمودم و در سنن خود (صحیح ابوداود) ضبط کردم”.در صلاح و سداد و ورع و تقوای او، شکی نبوده و مشهور خاص و عام بوده است. محدثان بزرگ، در توصیف سنن ابی داود یا صحیح ابوداود، قلم فرسایی کرده اند. او نیز، مانند بخاری و مسلم، نزد “ امام احمد بن حنبل ” در “ بغداد ” کسب فیض نموده، بعدها در بصره ماندگار شد و به نشر علوم مخصوصاً علم حدیث پرداخت و ظاهراً جز تدریس وعظ و تبلیغ و راهنمایی و ارشاد مسلمین شغلی نداشت. ابوبکر حفاظ از اکابر حافظان حدیث در بغداد، در تذکره الحفاظ خویش، می نویسد: ابوداود، در نظر خلیفه محبوب و مورد احترام بوده است و برادر خلیفه، بعد از فتنه ی رنج از او التماس کرد که در بصره اقامت کند تا به وسیله ی او دارالعلم بصره آبادتر شود و علوم اسلامی، رونق خود را از سر گیرد.
اساتید و مشایخ روایت وی
تعداد علمایی که امام ابوداود، از آنها حدیث روایت و اخذ کرده است، قریب ۴۸ نفر بوده اند که از آن جمله: امام احمد حنبل متوفی ۲۴۱، ابوزکریا یحیی بن معین غطفانی، متوفی ۲۳۴، ابورجاء قتیبه بن سعید ثقفی متوفی ۲۴۰ و حافظ ابوبکر محمدبن بشار بن عثمان عبدی بصری ملقب به بندار بوده اند.
برخی از فضایل اخلاقی وی
...

💡 در سنن ابوداود به نقل از مردى از انصار آمده است كه گفت:

💡 معاويه از برخى از اصحاب پيامبر خدا (ص ) پرسيد: ابوداود نوشته است از اصحابرسول خدا (ص ) پرسيد:

💡 در سنن ابو داود، مسند احمد بن حنبل، تفسير طبرى، سنن نسائى و صحيح بخارى آمده استو ما سخن ابوداود را مى آوريم كه در باب مواضع قسم الخمس و سهم ذى القربى ازكتاب الخراج از قول جبير بن مطعم مى نويسد:

💡 6. ابوداود (السجستانى )، سليمان بن الاشعث، صحيح سنن المصطفى، بيروت،دارالكتاب العربى.

💡 666- سنن ابوداود، باب العمره، ج 2، ص 204؛ مسند احمد، ج 1، ص 161، ح2361، سنن كبراى بيهقى، ج 4، ص 345، باب العمرة فى اءشهر الحج،مشكل الاثار طحاوى، ج 3، ص 155 و 156.

💡 602- سنن ابوداود، ج 3، ص 301، ح 3582؛ ابن ماجه، كتاب الاحكام، ح 2310؛مسند احمد، ج 1، ص ‍ 149 و ص 111، ح 882 و نيز ص 84، ح 636 و ص 88، ح 666.