ابن ظهیره فخرالدین ابوبکر بن علی مکی

[ویکی فقه] فخرالدین ابوبکر بن علی بن ابی البرکات، فقیه شافعی، یکی از شخصیت های خاندان ابن ظهیره می باشد؛ اِبْن ِ ظَهیره، عنوان افراد خاندانی از بنی مخزوم که در سده های ۹ و ۱۰ق /۱۵ و ۱۶م به شهرت رسیدند و در مکه عهده دار افتاء، قضا و تدریس بودند.
ابوبکر بن علی بن ابی البرکات محمد بن محمد بن حسین بن علی بن احمد بن عطیة بن ظهیره مکی، ملقب به فخرالدین (۸۳۸ -۸۸۹ق / ۱۴۳۵-۱۴۸۴م )، فقیه شافعی می باشد. او در مکه زاده شد و در آن جا رشد کرد و به حفظ قرآن و فراگیری علوم وقت پرداخت.
اساتید
وی از عمویش ابوالسعادات و ابوالفتح مراغی و شوائطی و تقی الدین ابن فهد حدیث شنید و شیوخی چون زین الدین زرکشی، ابن فرات، ابن حجر، مقریزی و عینی به وی اجازه نقل حدیث دادند.فخرالدین همچنین در علوم مختلف چون فقه، ادب عرب، معانی و بیان و جز آن از برادرش عمر بهره جست و در ۸۵۸ق /۱۴۵۴م در مکه به درس ابن همام نیز حاضر شد. او در ۸۶۲ق به قاهره مسافرت کرد و در آن جا از علم الدین بلقینی، ابن دیری و عزالدین حنبلی حدیث شنید و اصول فقه را نزد محلّی و محمد بن محمد بن مرزوق و دیگران فراگرفت. سخاوی که به تفصیل نام استادان و مشایخ وی در علوم مختلف را بیان کرده است، می گوید که جمعی از آنان به وی اجازه افتاء و مخصوصاً تدریس دادند.
سخاوی، محمد، الضوء اللامع، ج۱۱، ص۵۸ -۶۰، قاهره، ۱۳۵۵ق.
او بارها به قاهره مسافرت کرد و در حجاز به مشاغلی چون ایراد خطابه در مسجدالحرام و مسئولیت هایی چون نظارت بر برخی موقوفات و قضا و در جده (بعد از وفات برادرش کمال الدین ابوالبرکات ) گماشته شد.
سخاوی، محمد، الضوء اللامع، ج۱۱، ص۵۸ -۶۰، قاهره، ۱۳۵۵ق.
...