یکتن

یکتن. [ ی َ / ی ِ ت َ ] ( ضمیر مبهم مرکب ) یک تن. تنی واحد. فردی واحد. یک کس. یک نفر:
نمایند یک تن در این رزمگاه
نخواهم که مانند افغان سپاه.فردوسی.گنه یک تن ویرانی یک شهر بود
این من از خواجه شنیدستم در مجلس شاه.فرخی. || ( ص مرکب ) متحد. متفق. یک زبان. یک دل:
سپاه تو با لشکر دشمنند
ابا او همه یکدل و یکتنند.فردوسی.همه شهر ایران تو را دشمنند
به پیکار تو یکدل و یکتنند.فردوسی.سواران که در میمنه با منند
همه جنگ را یکدل و یکتنند.فردوسی. || ( ق مرکب ) یک تنه:
تو گفتی ز مستی کنون خاستست
که این جنگ را یک تن آراستست.فردوسی.و رجوع به یک تنه شود.
یکتن. [ ی ِ ت َ ] ( اِخ ) نام کوهی است در نواحی جام خراسان. ( از جغرافیای سیاسی کیهان نقشه ص 180 ).

یک تن تنی واحد فردی واحد

💡 در چنین دولت و من یکتن قانع به کفاف بیم آنست که آبم ببرد بی‌نانی

💡 اگر چون میر یکتن بود از ایشان نه چندان بد مر او را گرم بازار

💡 ور لطف تو فردا نزند آب بر آتش یکتن نجهد از شرر هاویه سالم

💡 از آن زمان که جهان بود یکتن تنها کی ایستاده بجنگ هزار سخت گمان

💡 یکتن ز همه خلق جهان زنده نماند آن روز که شمشیر تو بی باک برآید