«کمالا» واژهای فارسی است که به معنای «ای کمال!» آمده و اغلب به عنوان نوعی خطاب یا تحیت به کار میرود. این واژه میتواند به عنوان تخلص شاعر نیز استفاده شود، به گونهای مشابه «حافظا» برای حافظ شیرازی، و هویت شعری و ادبی شاعر را نشان دهد. یکی از شاعرانی که از این تخلص استفاده میکرد، کمال خجندی، عارف و شاعر پارسیگوی سده هشتم هجری قمری است. در متون شعری، کمالا به عنوان نشانهای از خطاب مستقیم به خویشتن شاعر یا به عنوان مخاطب فرضی به کار رفته و بار احساسی و معنوی دارد. استفاده از این تخلص در شعر به شاعر امکان میدهد تا علاوه بر بیان محتوا، سبک و شخصیت شعری خود را نیز متمایز کند. نمونهای از کاربرد آن در شعر کمال خجندی چنین است: «گفتی که کمالا مکن اندیشه رفتن / آیا من مشتاق کجا و تو کجایی»، که هم خطاب و هم بیان حالت درونی شاعر را نشان میدهد.
کمالا
لغت نامه دهخدا
کمالا. [ ک َ ] ( اِخ ) ابن ملامحمد حسین فسایی. گاهی شعر می سراید. از اوست:
سر بلندی، خاکساری با هنرور کردن است
آبرو را حفظ کردن سنگ گوهر کردن است
با قد خم گشته بی طاعت کشیدن آه سرد
تکیه بر پشت کمان و تیر بی پر کردن است
جان خودسازم فدای مصرع صایب کمال
جان نثار یار کردن خاک را زر کردن است.( تذکره نصرآبادی ص 202 ).
جمله سازی با کمالا
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 را برخیز کمالا تو که آن کعبه مقصود بی آنکه کنی قطع بیابان نتوان یافت
💡 از نمد بداندیش میندیش کمالا دشمن چه نواند چو کند دوست حمایت
